Δώδεκα και πλέον χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η ελληνική Δικαιοσύνη έκλεισε οριστικά έναν από τους πιο σκοτεινούς κύκλους της μεταπολιτευτικής ιστορίας: η Χρυσή Αυγή κρίθηκε τελεσίδικα εγκληματική οργάνωση, που δρούσε υπό τον μανδύα πολιτικού κόμματος.
Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων επιβεβαίωσε την πρωτόδικη απόφαση και έκρινε ενόχους τον Νίκο Μιχαλολιάκο και τα κορυφαία πολιτικά στελέχη της οργάνωσης για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Ένοχοι κρίθηκαν επίσης πρώην βουλευτές για ένταξη, ενώ ο Γιώργος Ρουπακιάς καταδικάστηκε εκ νέου για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και για ένταξη στην εγκληματική οργάνωση.
Η απόφαση δεν αφορά μόνο ποινές. Αφορά την ίδια τη θωράκιση της Δημοκρατίας.
Από το περιθώριο στη Βουλή και από εκεί στο εδώλιο
Η Χρυσή Αυγή δεν υπήρξε ένα «ακραίο κόμμα» με σκληρή ρητορική. Υπήρξε, όπως τελεσίδικα έκρινε η Δικαιοσύνη, μια οργανωμένη εγκληματική δομή με ιεραρχία, τάγματα εφόδου, στρατιωτική πειθαρχία και ναζιστικό ιδεολογικό πυρήνα.
Η άνοδός της εν μέσω οικονομικής κρίσης, η είσοδός της στη Βουλή το 2012 και η δημόσια νομιμοποίηση που απέκτησε αποτέλεσαν μια ιστορική προειδοποίηση: η δημοκρατία δεν είναι άτρωτη.
Οι επιθέσεις σε μετανάστες, σε πολιτικούς αντιπάλους, σε συνδικαλιστές, στους Αιγύπτιους αλιεργάτες, και τελικά η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, αποκάλυψαν το πραγματικό πρόσωπο της οργάνωσης.
Η δολοφονία Φύσσα: Το σημείο καμπής
Η στυγερή δολοφονία του 34χρονου μουσικού στο Κερατσίνι, το 2013, υπήρξε το γεγονός που ενεργοποίησε την πλήρη δικαστική διερεύνηση.
Το Εφετείο επιβεβαίωσε:
Την ενοχή του Γιώργου Ρουπακιά για ανθρωποκτονία
Την ενοχή 15 ακόμη κατηγορουμένων για συμμετοχή
Την οργανωμένη δομή και καθοδήγηση των ταγμάτων εφόδου
Η Δικαιοσύνη έκρινε ότι η εγκληματική δράση δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά αποτέλεσμα κεντρικής καθοδήγησης.
«Κόμμα – βιτρίνα»
Ιδιαίτερο βάρος είχε η εισαγγελική τοποθέτηση που χαρακτήρισε τη Χρυσή Αυγή «κόμμα – βιτρίνα». Η ναζιστική ιδεολογία, όπως τονίστηκε, δεν ήταν προσωπική άποψη στελεχών αλλά κινητήριος δύναμη εγκληματικής δράσης.
Η απόφαση αποδέχεται πως η πολιτική ιδεολογία δεν αποτελεί άλλοθι όταν μετατρέπεται σε οργανωμένη βία.
Η Δημοκρατία ανέχεται την ιδεολογική διαφωνία.
Δεν ανέχεται την εγκληματική οργάνωση.
Ιστορική και πολιτική σημασία της απόφασης
Η απόφαση του Εφετείου έχει τριπλή σημασία:
Νομική – Κατοχυρώνει τελεσίδικα ότι μια ναζιστική δομή δεν μπορεί να λειτουργεί ως πολιτικό κόμμα.
Θεσμική – Αποδεικνύει ότι η Δικαιοσύνη μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος, ακόμη και απέναντι σε πολιτικά εκλεγμένους.
Ιστορική – Στέλνει μήνυμα στις επόμενες γενιές ότι ο φασισμός δεν είναι «άποψη», αλλά απειλή.
Καθαρό μήνυμα απέναντι στον φασισμό
Ο φασισμός δεν εμφανίζεται πάντα με στολές και σύμβολα. Συχνά μεταμφιέζεται σε «αντισυστημικό λόγο», σε «αγανάκτηση», σε «πατριωτισμό». Όμως ο πυρήνας του παραμένει ίδιος: μίσος, βία, στοχοποίηση του διαφορετικού.
Η ελληνική κοινωνία πλήρωσε ακριβά την ανοχή, τη σιωπή και την κανονικοποίηση της ρητορικής μίσους.
Η απόφαση του Εφετείου υπενθυμίζει ότι:
Η Δημοκρατία δεν εκδικείται.
Αλλά προστατεύεται.
Και όταν απειλείται, οφείλει να αντιδρά θεσμικά, νομικά και αταλάντευτα.
Το στοίχημα της επόμενης ημέρας
Η δικαστική καταδίκη είναι αναγκαία, αλλά δεν αρκεί.
Η κοινωνία οφείλει:
Να απομονώσει τον ρατσισμό
Να αντισταθεί στη βία και στον ιστορικό αναθεωρητισμό
Να ενισχύσει την παιδεία και τη δημοκρατική συνείδηση
Η ιστορία του 20ού αιώνα δίδαξε τι σημαίνει να υποτιμάς τον φασισμό. Η Ελλάδα του 21ου αιώνα έστειλε ένα καθαρό μήνυμα: δεν υπάρχει χώρος για ναζιστικά μορφώματα μέσα στο κοινοβούλιο και μέσα στην κοινωνία.
Η απόφαση αυτή δεν είναι απλώς μια νομική πράξη.
Είναι μια βαθιά δημοκρατική τομή.
Λουκία Πική
Υποψηφία Βουλευτής Λευκωσίας
