Σε μια εποχή όπου το σχολείο δοκιμάζεται από την υπερπληροφόρηση, την αποξένωση, το άγχος επιδόσεων και την έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας, το Θέατρο δεν αποτελεί εξωσχολική δραστηριότητα. Αποτελεί εκπαιδευτική ανάγκη.
Η συστηματική και θεσμοθετημένη εισδοχή του Θεάτρου σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης μπορεί να μεταμορφώσει το σχολείο από χώρο αποστήθισης σε χώρο βιωματικής μάθησης, έκφρασης και ψυχοσυναισθηματικής ενδυνάμωσης.
1. Θέατρο στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση – Με πτυχιούχους Θεατρολόγους
Η ένταξη του Θεάτρου στο Δημοτικό Σχολείο οφείλει να γίνει:
Ως αυτόνομο μάθημα, με διορισμό εξειδικευμενων πτυχιούχων Θεατρολόγων και με σαφές αναλυτικό πρόγραμμα.
Το παιδί στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση μαθαίνει μέσα από το παιχνίδι ρόλων, την κίνηση, τη μίμηση και τη φαντασία. Το Θέατρο:
Καλλιεργεί γλωσσικές δεξιότητες , ενισχύει τη δημιουργική σκέψη και αναπτύσσει την πολυποθητη ενσυναίσθηση .Βελτιώνει τη συνεργατικότητα και το ομαδικό πνεύμα.
Δεν είναι απλή δραματοποίηση σχολικών γιορτών. Είναι παιδαγωγική μεθοδολογία.Ο θεατρολόγος δεν «ανεβάζει παραστάσεις». Καλλιεργεί προσωπικότητες.
2. Θέατρο στο Γυμνάσιο – Υποχρεωτική πολιτιστική παιδεία
Η εφηβεία είναι περίοδος ταυτότητας, σύγκρουσης και αναζήτησης.Η ένταξη του Θεάτρου στο Γυμνάσιο:
Δημιουργεί ασφαλές πεδίο έκφρασης ενω παραλλήλα μειώνει τον σχολικό εκφοβισμό αφου ενισχύει τη διαχείριση συγκρούσεων. Επιπροσθετα καλλιεργεί δημοκρατική κουλτούρα διαλόγου.Μέσα από θεατρικά εργαστήρια, αυτοσχεδιασμούς και ανάλυση δραματικών κειμένων, οι μαθητές μαθαίνουν να ακούν, να σέβονται, να επιχειρηματολογούν.
Το Θέατρο γίνεται σχολείο δημοκρατίας και ελεύθερης εκφρασης συναισθημάτων.
3. Θέατρο στο Λύκειο – Όχι μόνο μάθημα Προσανατολισμού, αλλά και Επιλογής.
Σήμερα, όπου προσφέρεται, το Θέατρο συχνά περιορίζεται ως μάθημα προσανατολισμού.
Η πρόταση είναι σαφής:
Να προσφέρεται ως μάθημα επιλογής σε όλους τους μαθητές και να μοριοδοτείται ισότιμα.Να συνδέεται με πανεπιστημιακές κατευθύνσεις πολιτισμού και ανθρωπιστικών σπουδών
Δεν πρέπει να αφορά μόνο όσους θα γίνουν ηθοποιοί η θα ακολουθήσουν συναφείς κλάδους σπουδών.Αφορά στην πραγματικότητα μελλοντικούς νομικούς, εκπαιδευτικούς, πολιτικούς, επιστήμονες.Γιατί η ρητορική, η δημόσια παρουσία, η διαχείριση λόγου και σώματος είναι δεξιότητες ζωής.
Ο Θεραπευτικός Ρόλος του Θεάτρου στην Εκπαίδευση
Η σύγχρονη παιδαγωγική και η ψυχολογία αναγνωρίζουν το Θέατρο ως ισχυρό εργαλείο:
• Μείωσης άγχους
• Ενίσχυσης αυτοεκτίμησης
• Διαχείρισης τραύματος
• Αντιμετώπισης κοινωνικής απομόνωσης
Η δραματοθεραπεία και οι τεχνικές θεάτρου στην εκπαίδευση χρησιμοποιούνται διεθνώς για:
• Μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες
• Παιδιά με μεταναστευτικό υπόβαθρο
• Μαθητές που βιώνουν κοινωνικές ή οικογενειακές πιέσεις
Το Θέατρο επιτρέπει στο παιδί να «μιλήσει» χωρίς να εκτεθεί προσωπικά. Ο ρόλος λειτουργεί ως προστατευτικό πλαίσιο.
Είναι παιδαγωγική φροντίδα.
Οφέλη για το εκπαιδευτικό σύστημα συνολικά
Η θεσμική ενίσχυση του Θεάτρου αναβαθμίζει την πολιτιστική ταυτότητα του σχολείου. Ενισχύει τη σύνδεση σχολείου–κοινωνίας και δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας για πτυχιούχους θεατρολόγους Αναμφισβήτητα προάγει την πολιτιστική αποκέντρωση.Ένα σχολείο που παράγει πολιτισμό δεν παράγει μόνο μαθητές. Παράγει ενεργούς πολίτες.
Η μεγάλη επιλογή
Θέλουμε ένα σχολείο σιωπηλό και εξετασιοκεντρικό;
Ή ένα σχολείο ζωντανό, εκφραστικό και δημιουργικό;
Η ένταξη του Θεάτρου σε όλες τις βαθμίδεςδεν είναι απλώς εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Είναι πολιτισμική επένδυση στο μέλλον της κοινωνίας.
Γιατί εκεί όπου υπάρχει Θέατρο, υπάρχει διάλογος.
Και όπου υπάρχει διάλογος, υπάρχει Δημοκρατία.
Λουκία Πική
Εκπαιδευτικός - Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού
Υποψήφια Βουλευτής Λευκωσίας
